Europese Unie bevestigt toenemend antisemitisme

Op 30-04-2004 heeft het "European Monitoring Center on Racism and Xenophobia" (EMC) een rapport gepubliceerd over het antisemitisme in Europa. In het rapport worden ‘ontevreden jonge blanke Europeanen’ voor het merendeel van de antisemitische misdaden verantwoordelijk gehouden, zeggende dat extreme rechtse groepen zich duidelijk als tegenstanders van de joden manifesteren. Daarnaast meldt het rapport eveneens de betrokkenheid van jonge moslims in wat men noemt "Mensen van Noord Afrikaanse origine". België voert de lijst aan van landen waar de meest gewelddadige vormen van antisemitisme voorkomen en Frankrijk wordt aangemerkt als het land met de hoogste stijging in het aantal incidenten. De Franse president Chirac heeft lange tijd ontkend dat er in zijn land sprake is van een toenemend antisemitisme, maar het rapport maakt duidelijk dat het aantal incidenten in Frankrijk op dit moment het zesvoudige is van een paar jaar geleden. Drie maanden geleden trad de joodse zangeres Shirel op tijdens een gala waarbij ook de vrouw van de Franse president Chirac, Bernadette aanwezig was. Tijdens het optreden werd Shirel geconfronteerd met spreekkoren van jonge moslims die riepen "Smerige jood" " Dood aan de joden" " Wij zullen jullie doden". Mevrouw Chirac deed er het zwijgen toe.

Een 14 jarige joodse jongen met een kipa op werd terwijl hij uit de metro in Parijs kwam, gevolgd door twee jonge mensen. Zij scholden hem uit voor "smerige jood" en beroofden hem in het bijzijn van diverse toeschouwers. Ze sloegen hem in zijn gezicht waardoor hij een gebroken neus opliep. De jongen schreeuwde tevergeefs om hulp. In Centraal Parijs is een lerares van een Joodse school door een groep jongeren voor "smerige jood" uitgescholden en in elkaar geslagen. Zij rukten de davidster van haar hals en staken haar haar in brand onder het roepen van: "Wij zijn gekomen om alle joden te verbranden." Ook in Parijs is een 12 jarig meisje dat uit een joodse school kwam, door twee mannen aangevallen. Zij sloegen haar en kerfden een hakenkruis in haar gezicht. De aanvallers zijn praktisch allemaal kinderen van Arabische moslimimmigranten uit Noord-Afrika. In Frankrijk wonen zo’n 5 miljoen moslims en 650.000 joden. 30.000 van hen hebben te kennen gegeven Frankrijk te willen verlaten.

In 2003 zijn 2083 Franse joden naar Israël vertrokken. De bekende Franse nazi-jager Serge Klarsfeld riep de joden op, Frankrijk te verlaten, omdat het toenemende antisemitisme in dit land volgens hem, sterk doet denken aan de tijd vóór de Holocaust. De Franse media neemt de vele geruchten uit de anti-Israëlische propagandamachines van landen uit het Midden Oosten, klakkeloos over. Leugens en pure verzinsels zijn aan de orde van de dag en worden door het Franse persbureau AFP, praktisch ongecontroleerd overgenomen. Ook zijn er steeds vaker hoogwaardigheidsbekleders die antisemitische uitspraken doen. Zo werd de Israëlische premier Sharon door de Franse ambassadeur in Tel Aviv in de zomer van 2003, voor schoft uitgemaakt. Israël kwam weg met de kwalificatie "paranoïde". De Franse ambassadeur in Londen, Daniël Bernard, noemde Israël al eens "een lullig klein schijtlandje dat de wereld naar het gevaar van een Derde Wereldoorlog voert." De voormalige Franse premier Michel Rocard, tegenwoordig prominent lid van het Europese Parlement, noemde onlangs de Britse Balfour Declaratie- dat de weg opende voor de creatie van de staat Israël- een "historische vergissing". Rocard deed deze uitspraak tijdens een lezing in Alexandrië, Egypte. Hij noemde de staat Israël een constante dreiging voor haar buren.

De huidige Franse minister van Buitenlandse zaken Michel Barnier, bracht vorige week een tweedaags bezoek aan aartsterrorist Arafat in Ram-allah en had zoals verwacht nogal wat commentaar aan het adres van Israël. Barnier bezocht Arafat ondanks een oproep van Israël en de Verenigde Staten hiervan af te zien. Barnier riep Israël op de bouw van het "Antiterreurhek" te staken, op te houden met het onteigenen van ‘Palestijns land’ ( Israël’s aloude thuisland) en Arafat weer vrij te laten reizen. Dat het "Antiterreurhek" inmiddels tientallen Palestijnse zelfmoordenaars de weg heeft versperd voor aanslagen in Israël, is kennelijk een doorn in het oog van de Franse leiders. Hij zei tevens voorstander te zijn van een multinationale legermacht in Gaza na het vertrek van Israël uit dit deel van het Bijbelse land. Ook steunt hij het plan van Egypte om de Palestijnse ‘veiligheidsdiensten’ te trainen. Dit idee is trouwens recent fel bekritiseerd door "Mensenrechtenorganisaties" vanwege de uitermate wrede tactieken van de Egyptische politie. Israël’s woordvoerder van BZ Yonatan Peled, zegt dat Israël zijn positie nog eens duidelijk heeft gemaakt aan de Fransen, dat Arafat een ‘deel van het probleem is’ en ‘niet een deel van de oplossing’ en dat Israël geen buitenlandse diplomaten meer wenst te ontvangen die tevens van plan zijn om Arafat te ontmoeten. Maar volgens de Franse president Jacques Chirac is Arafat de wettelijk gekozen president van het Palestijnse volk en kan daardoor niet genegeerd worden. Dat de man een rasterrorist is, verantwoordelijk voor een onvoorstelbaar aantal misdaden ...ook tegen zijn eigen volk- en al jaren een obstakel voor een vredesregeling is, schijnt Chirac niet te deren. Ook Barnier blijkt net als zijn baas en zijn voorganger Dominique de Filipin, geen enkel respect te hebben voor Israël’s politieke standpunten. De Franse politiek is er altijd op gericht geweest de Arabieren te paaien om zo haar oliebelangen en wapenmarkt veilig te stellen en te schitteren op het wereldtoneel. Om die idealen te bewerkstelligen voert Frankrijk al meer dan dertig jaar een pro-Arabische buitenlandse politiek en wordt Israël aangewezen als de grote zondebok. Hoe goddelozer de Fransen schijnen te worden, des te sterker wordt de haat tegen de joden en de staat Israël. De politieke leiders van Frankrijk zijn met hun uitgesproken anti-Israël houding, mede schuldig aan de toenemende anti-joodse hetze in hun land.

In België is volgens het EMC-rapport, sprake van een verdubbeling van het aantal aanvallen op joodse burgers en ook in Duitsland, Nederland en Engeland is een stijging te zien. In de voorbije dagen hebben zich in Antwerpen verschillende incidenten voorgedaan waarbij joodse burgers het slachtoffer werden van agressie.

Op 24 juli werd in het Belgische Wilrijk een zestienjarige joodse student Noach Schmahl, zoon van een prominente rabbijn, bij het verlaten van zijn school, in de rug gestoken. De jongeman was met drie medestudenten op weg naar een bushalte toen ze werden aangevallen door een groep Noord-Afrikaanse jongeren bewapend met ijzeren staven en enkele messen. De vier joodse studenten zetten het op een lopen, maar de jongeman die met de bus naar huis wou gaan, kon de anderen niet volgen. Hij werd ingehaald door de bende en kreeg meteen een messteek in de rug, vlak naast de longen. Hij werd overgebracht naar het Middelheimziekenhuis. Maar verkeert niet meer in levensgevaar.
(Cursief uit de "Standaard" met dank aan Bernard en Katrien)

Op maandag 28 juni werd een 14-jarige jongen na het verlaten van de bioscoop, gestopt door een wagen met Marokkanen. Na vastgesteld te hebben dat het om een jood ging, stapten ze uit en sloegen hem op de grond. De gebeurtenis werd door tientallen omstanders gade geslagen, maar niemand stak een vinger uit. Deze aanvallen zijn geen toevallige incidenten, maar zijn het gevolg van doelgerichte antizionistische ophitsing. In één van de gevallen ging het om aanvallers van 8, 11, en 16 jaar. De joodse gemeenschap in Antwerpen en het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding waarschuwden eerder al voor een toename van het antisemitisme in België. Beledigingen, graffiti, scheldbrieven, molotovcocktails en aanvallen op joodse medeburgers, dreigen dagelijkse kost te worden. De Belgische minister van Binnenlandse zaken, Patrick Dewael, wil het antisemitisme en racisme in zijn land, strenger aanpakken. Dat zei hij op 29 juni na een onderhoud met vertegenwoordigers van Joodse Verenigingen.

Europa wordt steeds meer het brandpunt van vijandschap jegens de joden. Het antisemitisme werd de voedingsbodem van het nazisme. In "Mein Kampf" sprak Hitler zich duidelijk uit voor een racistische politiek die in hoofdzaak tegen de joden was gericht. Hitler besloot zijn politiek testament, opgesteld 24 uur voor zijn dood, als volgt: "boven alles beveel ik de regering en het volk... zich meedogenloos te verzetten tegen het vergif van alle naties, het internationale jodendom." Deze woorden krijgen in onze tijd, opnieuw een vervolg. De fans van Hitlers moordmachine laten zich weer steeds nadrukkelijker horen. Het oude joodse volk wordt nog steeds bedreigd, beledigd en vernederd. Het antisemitisme en antizionisme verspreiden zich als een kankergezwel in Europa.

Jesaja 29:5 ...de menigte uwer vijanden zal worden als fijn stof en de menigte der geweldenaars als wegstuivend kaf; onverwachts, plotseling zal het geschieden.


Bronnen: Arutz-7 Editor, 01-04-2004 en 20-06-2004. NAI Newsletter Jeruzalem, 13 januari en 1 juli 2004. The Golden report, 14 Juni 2004, door Jerry Golden. http://www.jewishjournal.com/home/preview.php?=12163 Israelinsider France to Israel: Laat Arafat gaan!, door Ellis Shuman, 1 juli 2004.


Toegevoegd: 3 juli 2004
Uit de nieuwsbrief van: Franklin Ter Horst Studies



Print deze pagina
Terug