De Amerikaanse Ďvriendení van IsraŽl

Hillary Clinton dikke maatjes met het Mahmoud Abbas van het PA/PLO regiem Er is veel te doen geweest over het bezoek van IsraŽls premier Benjamin Netanyahu aan Washington. Barack King Hoessein Obama eiste van Netanyahu schriftelijke toezeggingen inzake het stopzetten van alle bouwactiviteiten en PA/PLO regiem tegemoet te komen in hun eisen. ďVolgend jaar (2011) mogen jullie weer bouwen en alleen maar met onze toestemming en alleen in het westelijk deel van JeruzalemĒ, aldus Obama. Ook dreigde hij IsraŽl de schuld te geven van het eventueel mislukken van de gesprekken met de Palestijnen.

Voordat Netanyahu door Obama op het Witte Huis werd ontvangen, kwam eerst Hillary Clinton nog even langs om Ďpijnlijke concessiesí van hem te eisen ten gunste van het PA/PLO regiem en alle bouwactiviteiten onmiddellijk stop te zetten. Deze brutale eisen van Clinton schoten in het verkeerde keelgat van maar liefst 327 van de in totaal 435 afgevaardigden van het Amerikaanse Congres in het Huis van Afgevaardigden. Dus ook door leden van haar eigen Democratische partij. Zij stuurden Clinton een brief waarin ze hun onvoorwaardelijke steun voor IsraŽl uitspraken. ďWij onderstrepen met deze brief onze onverbrekelijke band tussen ons land en de staat IsraŽl, en willen hiermee onze diepe zorg uitspreken over de recent ontstane spanningen.í

Na zijn gesprek met Clinton benadrukte Netanyahu in zijn toespraak op de AIPAC (American Israel Public Affair Committee) conferentie dat Jeruzalem geen nederzetting is maar de hoofdstad van IsraŽl, en dat er wat Jeruzalem betreft geen concessies zullen worden gedaan. De 7000 toehoorders gaven hem regelmatig een staande ovatie, vooral toen hij de wereld eraan herinnerde dat de bevolking van IsraŽl al 3000 jaar geleden huizen bouwden in Jeruzalem en dit zullen blijven doen. ĎDe Joodse wijken waar wij van de Obama-administratie en de Palestijnse Autoriteit niet meer mogen bouwen zijn een integraal en onlosmakelijk onderdeel van het hedendaagse Jeruzalemí, aldus Netanyahu. De burgemeester van Jeruzalem Nir Barkat, zei later dat het plan om 1600 nieuwe huizen te bouwen in Ramat Shlomo, maar een klein onderdeel vormt van de in totaal 50.000 nieuwe woningen waarvan er 17.000 bestemd zijn voor de Arabische bewoners van IsraŽls hoofdstad. Tegenover het Britse Sky News zei Barkat dat hij geen enkele door Amerika opgelegde bouwstop in Jeruzalem zal accepteren.

Obama wil IsraŽl dwingen akkoord te gaan met een vredesverdrag dat geheel door Amerika en de IsraŽl hatende Arabische Liga zal worden opgesteld. Omdat het gesprek met Netanyahu in het Witte Huis niet geheel volgens Obamaís zin verliep, liep hij weg uit de bijeenkomst en eiste van Netanyahu zijn standpunten te herzien alvorens bereid te zijn het gesprek te hervatten. Volgens de IsraŽlische krant Yediot Aharonot zou hij gezegd hebben: ďlaat mij maar weten wanneer je iets nieuws te melden hebtĒ. Netanyahu overlegde daarna nog een uur lang met zijn stafmedewerkers alvorens het gesprek met Obama te hervatten. Maar dat liep na 35 minuten op niets uit. De Washington Post omschreef het gesprek als ďijzigĒ en legde de schuld van het mislukken volledig bij wat het noemde Ďeen rancuneuzeí Obama. ďHij behandelde Netanyahu alsof het een smerige Derde Wereld dictator was die alleen nodig is om strategische redenen, maar verder op afstand gehouden moet wordenĒ aldus de krant. IsraŽlische kranten spraken van ďvernederingĒ en een door Obama gelegde ďhinderlaag Ē. Er was geen staatsdiner, zoals gebruikelijk wanneer gasten het Witte Huis bezoeken. Er werden geen fotoís genomen na de bijeenkomst en geen contacten met de pers. De grote baas van het Witte Huis lijkt inmiddels dronken van machtswellust en velen zien in hem een soort messias.

Veel Amerikaanse burgers beginnen zich te schamen voor de manier waarop Obama en zijn ďSchaduw regeringĒ van pro-Arabieren met IsraŽl omspringt. Hoe hij Iran toestaat atoomwapens te ontwikkelen wetend dat de Ayatollahís en hun apocalyptische president Ahmadinejad regelmatig roepen dat de vernietiging van IsraŽl nabij is. Hoe hij van IsraŽl eist niet tegen Iran op te treden omdat dat zijn belangen in het Midden-Oosten kan schaden en gevolgen kan hebben voor zijn militairen in Irak en Afghanistan. Hij is druk bezig de moslimlanden en de linkse media te vertroetelen. De media die al zijn duistere kontakten en feiten over hem verborgen houden. Hij buigt als een knipmes voor de Saoedische dictator Abdullah, de man die bekend staat als de grootste financier van het islamterrorisme en heult met andere moslimdictaturen en niet te vergeten het PA/PLO regiem van Mahmoud Abbas. Hebben de Amerikanen inderdaad een 'stiekeme' moslim in het Witte Huis binnengehaald?

Met zijn adviseurs waaronder James Baker III, Zbigniew Brzezinski, Jimmy Carter, Bill Clinton en zijn Joodse medewerkers waaronder Rahm Emanuel and David Axelrod, is hij bezig IsraŽl als een pariastaat neer te zetten. Hij wekt de indruk dat IsraŽl de steun van de VS niet langer verdient. De voormalige burgemeester van New York Ed Koch zei bijzonder teleurgesteld te zijn in Obama voor de manier waarop hij IsraŽl behandelt. ďIk was een fan van Obama en ging voor hem naar Florida, om de Joden in deze staat op te roepen op hem te stemmen omdat ik dacht dat de veiligheid van IsraŽl bij hem net zo goed gewaarborgd was dan bij zijn Republikeinse rivaal John McCain. Maar ik heb mij vergistĒ, aldus Koch.

Kort na het zo dramatisch verlopen bezoek van de vice-president Joe Biden aan IsraŽl, gaf Obama het bevel een lading wapens, die al op weg was naar IsraŽl, naar Diego Garcia in de Indische Oceaan te dirigeren. In februari had de IsraŽlische minister van Defensie Ehud Barak nog een verzoek ingediend voor een serie wapens aan de Amerikaanse minister van defensie Robert Gates waaronder, gevechtshelikopters, raketten en geavanceerde elektronica voor de luchtmacht. Maar Obama haalde een streep door het verzoek. Hij heeft sinds zijn aantreden alle wapenleveranties aan IsraŽl tegengehouden. Daarentegen leverde hij wel voor 10 miljard dollar aan wapens aan IsraŽls Arabische vijanden, waaronder de Jordaanse dictator koning Hoessein die IsraŽl onlangs nog waarschuwde Ďmet vuur te spelení.

Nu zijn wapenembargoís en bedreigingen van Amerikaanse presidenten ten aanzien van IsraŽl niet nieuw. Toen de staat IsraŽl werd opgericht oefenden het Pentagon en de CIA zware druk uit op IsraŽls eerste premier David Ben Gurion om geen onafhankelijke staat uit te roepen, maar om ĎPalestinaí onder het mandaat van de VN te brengen. Amerika heeft IsraŽl toen op geen enkele manier geholpen om zichzelf te kunnen verdedigen. Het land stelde zelfs op 5 december 1947 een wapenembargo in tegen IsraŽl die twintig jaar zou duren. De Amerikaanse president Truman bleef aan het wapenembargo vasthouden, ook toen hij zag dat de Arabieren overvloedig door de Britten en de Sovjets van wapens werden voorzien.

Een andere confrontatie vond plaats in 1960 toen de vertrekkende Amerikaanse president Dwight Eisenhower van David Ben Gurion wilde weten wat Ďde mysterieuze constructieí in Dimona in de Negev woestijn te betekenen had. Het ging over de in aanbouw zijnde kerncentrale maar de Amerikanen hadden geen idee wat IsraŽl daar precies aan het doen was. Ze kregen echter geen toestemming de plaats te bezoeken. Om IsraŽl daarvoor te straffen publiceerden ze spionagefotoís op de voorpagina van The New York Times.

John F. Kennedy en David Ben Gurion Het verhaal over Dimona ging verder toen in 1961 John F. Kennedy president van de Verenigde Staten werd. Ook hij eiste informatie van David Ben-Gurion maar deze zei een duidelijk nee! Hoewel de situatie niet zo vijandig was als thans onder King Obama, had Kennedy toch geen bepaalde sympathie voor de staat IsraŽl en het Joodse volk. Hij dwong zijn adviseurs IsraŽl continu onder druk te zetten en bij iedere bijeenkomst met IsraŽlische gedelegeerden eindigde hij met de eis een inspectie van Dimona te accepteren. Vervolgens waarschuwde hij in een brief gedateerd 18 mei, 1963 dat wanneer IsraŽl geen Amerikaanse inspecteurs zou toelaten om Dimona te bezoeken, hij IsraŽl totaal zou isoleren. Ben-Goerion reageerde niet maar trad af. Zijn opvolger Levi Eshkol, kreeg vervolgens een brief van Kennedy waarin de druk nog eens werd opgevoerd en waarin hij waarschuwde dat wanneer IsraŽl bleef weigeren, de samenwerking met Amerika Ďernstig in gevaar gebracht zou kunnen wordení.

Ondanks alle tegenwerking en bedreigingen uit Washington bewees IsraŽl de Amerikanen echter keer op keer een grote dienst. In 1966, midden in de Koude oorlog en een jaar voor IsraŽls Zesdaagse oorlog, lukte het IsraŽl om middels een spectaculaire actie het modernste, in Rusland geproduceerde, gevechtsvliegtuig van het Iraakse leger te ontvreemden. Deze actie hielp de Amerikanen in hun strijd tegen het communistische Rusland en maakte een einde aan het 20-jarige embargo van de VS tegen IsraŽl. De Amerikanen kregen dankzij IsraŽl eindelijk de kans om het superieur geachte Russische gevechtsvliegtuig de MIG-21 te bestuderen en een afweermechanisme te ontwikkelen. Het toestel werd als Ďgeschenk uit IsraŽlí aan Amerika overgedragen. Als dank kreeg de IsraŽlische luchtmacht, die tot dan toe alleen over de Franse Mirage en Vautour-toestellen beschikte, Amerikaanse Phantom- toestellen. Nadat de Amerikanen op hun beurt de MiG-21 volledig uitgeplozen hadden, kwam het vliegtuig naar IsraŽl terug. In de Zesdaagse Oorlog van 1967 gebruikte IsraŽl haar kennis om de talrijke MiGs uit te schakelen.

Maar de waardering voor IsraŽls hulp duurde niet lang want toen Egypte in 1967 aan de VN de opdracht gaf hun troepen uit de SinaÔ terug te trekken omdat Nasser van plan was IsraŽl voor eens en altijd uit te schakelen, liet Washington de Joodse staat volledig in de kou staan. Toen IsraŽl tijdens de oorlogen van 1967 en de Jom Kippoer oorlog in 1973, Russische raketten en radarsystemen en andere wapensystemen van de Arabische vijanden in beslag nam, stuurden ze deze naar de Verenigde Staten, waardoor Washington inzicht kreeg in de Russische bewapening. De voormalige Amerikaanse generaal George Keegan zei eens dat IsraŽl net zoveel ďwaard was als vijf CIAísĒ (Amerikaanse geheime dienst) op basis van de inlichtingen die IsraŽl in de loop der jaren aan de Amerikanen hebben verstrekt. IsraŽl betaalde de financiŽle hulp van de Amerikanen in het tienvoudige terug, mede door het testen van Amerikaanse militaire uitrustingen tijdens hun oorlogen tegen de Arabieren waardoor ze de Amerikanen miljoenen dollars bespaarden aan research en ontwikkeling.

Tijdens de Yom Kippoer oorlog in 1973 had IsraŽl de strijd met SyriŽ definitief kunnen beslissen als niet Amerika tussenbeide was gekomen en IsraŽl had opgedragen de opmars te staken. De IsraŽlische tanks waren Damascus al tot op twintig kilometer genaderd toen Amerika een onmiddellijke terugtrekking eiste. In 1969, stuurden de Amerikaanse president Richard Nixon en zijn minister van BZ Henry Kissinger op een confrontatie aan omdat de Amerikanen nog steeds niet precies wisten wat IsraŽl in Dimona aan het doen was. Maar ook IsraŽls toenmalige premier Golda Meir weigerde wat uiteindelijk resulteerde in de afspraak ďgeen vragen meer te stellen, en niets meer te zeggenĒ. Deze afspraak geldt tot op de dag van vandaag.

Toen de Golfoorlog (1990-1991) (Dessert Storm) begon hielp IsraŽl de Amerikaanse luchtmacht met een verdedigingsparaplu voor inkomende vliegtuigen en personeel. Toen de oorlog volop aan de gang was, en Saddam Hoessein besloot IsraŽl met Scud raketten onder vuur te nemen, eisten de Amerikaanse president George Herbert Walker Bush en zijn minister van BZ James Baker III van de IsraŽlische premier Yitzhak Shamir niet terug te slaan. Ze dreigden zelfs de militaire hulp stop te zetten en IsraŽlische vliegtuigen neer te schieten indien Shamir toch mocht besluiten Saddamís Scud lanceerinstallaties te bombarderen. Bush en Baker beloofden Shamir dat de luchtmacht van de Verenigde Staten deze klus wel even zou klaren. Maar ze kwamen hun belofte niet na want Saddam bleef zijn Scudís op IsraŽl afvuren, in totaal 39. Achteraf bleek dat Bush, Baker, Generaal Colin Powell en Generaal Norman Schwarzkopf nooit de opdracht aan hun luchtmacht hebben gegeven de Scud-lanceerinstallaties uit te schakelen. En zo zijn de beloften aan IsraŽl keer op keer geschonden door leugenachtige Amerikaanse politici.

In 2006 kwam de Bush-administratie tussenbeide toen IsraŽl op het punt stond de Libanese terreurbeweging voorgoed uit te schakelen. Ook George W. Bush beperkte de wapenleveranties aan IsraŽl omdat hij bang was de Arabische steun voor de oorlogen in Irak en Afghanistan te verliezen. En in januari 2009 kwam Obama tussenbeide toen het er naar uit ging zien dat het IsraŽlische leger definitief een eind zou maken aan het terreurbewind van Hamas in Gaza. Diplomatieke druk op IsraŽl is de reden dat beide terreurbewegingen vandaag nog steeds bestaan. In de zestig jaar van IsraŽls bestaan heeft de Joodse staat steeds weer ervaren door zijn Amerikaanse Ďvriendení in de steek te zijn gelaten, in het bijzonder in de oorlogen waarbij het voortbestaan van IsraŽl in het geding was.

Ook Barack Hoessein Obama als part-time Moslim/Christen is niet onder de indruk van wat IsraŽl door de jaren allemaal voor zijn land heeft gedaan. Door zijn vijandige houding speelt hij de Palestijnen in de kaart, en moedigt ze daarmee aan hun eisen steeds verder op te schroeven. Dat blijkt wel uit het feit dat de Palestijnse premier Salam Fayyad plannen heeft aangekondigd om mogelijk al in de zomer van 2011 eenzijdig een Palestijnse staat uit te roepen. De IsraŽlische minister van BZ Avigdor Lieberman waarschuwde het regiem op 6 april dat, wanneer ze deze plannen daadwerkelijk uitvoeren, de IsraŽlische regering dat niet zal accepteren en ertoe kan leiden dat IsraŽl complete delen van Samaria en Judea zal annexeren en vredesovereenkomsten die in het verleden zijn gemaakt, zal annuleren. Ook dreigt het PA/PLO regiem zelfs met een derde ďIntifadaĒ . Ze weten maar al te goed dat ze bij een eventuele volgende terreurronde de IsraŽl hatende Verenigde Naties en de linkse media weer aan hun kant zullen vinden. Volgens een medewerker van het regiem in Ram-allah staat de Obama-administratie zelfs achter de recente Palestijnse ongeregeldheden in Jeruzalem, Hebron en Bethlehem.

Luitenant-Colonel Ralph Peters, militaire analist en auteur van het boek over de politiek in het Midden-Oosten, noemt Obamaís politiek inzake IsraŽl ďdramatischĒ. Peters spreekt van een vendetta van het Witte Huis tegen IsraŽl en dat allemaal om de Palestijnen en de Arabische landen te behagen. Dit is geen vredesproces maar eenrichtingverkeer met alleen IsraŽl als degene die consessies moet doen. De Palestijnen hoeven daar niets tegenover te stellen.

Bronnen: www.youtube.com; www.israelnationalnews.com; www.ynetnews.com; nl.wikipedia.org; www.jpost.com; www.john-f-kennedy.net; www.ynetnews.com; www.haaretz.com


Toegevoegd: 10 april 2010
Uit de nieuwsbrief van: FranklinTerHorst.nl


Print deze pagina
Terug