Het einde van het land-voor-vrede-principe

IsraŽlische troepen keren terug uit Libanon Twintig jaar geleden begon het vredesproces dat leidde tot de Oslo-akkoorden. Deze akkoorden werden alom gezien als de eerste stap op weg naar de oplossing van het Midden Oosten conflict en zij voorzagen in Palestijns zelfbestuur in delen van de zogenaamde West-Bank. Het is nu echter duidelijk dat de oplossing van het 65 jaar oude conflict verder weg lijkt dan ooit en dat het land voor vrede principe, dat de basis vormde voor het vredesproces sinds Oslo, in feite passť is. In Israel zijn er nog slechts weinigen die werkelijk geloven in de zogenaamde Twee Staten oplossing, die sinds de invoering van de zogenaamde ĎRoadmapí opnieuw wordt nagestreefd, en die nog altijd de officiŽle politiek van de IsraŽlische regering vormt.

Groeiende tegenstand
Elders in het Midden Oosten was er altijd al veel tegenstand tegen de Oslo akkoorden en later tegen de Twee Staten oplossing. Sinds de omwentelingen die in diverse Arabische landen fundamentalistisch islamitische regimes aan de macht hebben gebracht, is deze tegenstand aanzienlijk gegroeid. Zelfs gematigde Arabische leiders, zoals de Jordaanse kroonprins Hassan, zeggen nu openlijk dat de Twee Staten oplossing niet meer relevant is op dit moment. De kroonprins ziet de West Bank overigens nog altijd als onderdeel van JordaniŽ.

In Egypte sprak Mohammed Badie, de geestelijk leider van de Moslim Broederschap, vorige week duidelijke taal. Volgens Badie is ĎJihadí de enige weg om ĎJeruzalem te bevrijdení. Hij voegde er aan toe dat deze Ďbevrijdingí niet tot stand kan komen via onderhandelingen of via de VN.

De opkomst van de fundamentalistische Islam ( Islamisme) in het Midden Oosten, en dan vooral in Egypte, is voor een belangrijk deel verantwoordelijk voor het verslechterende klimaat rond het Palestijns IsraŽlische conflict. Ook de Egyptische president Morsi draagt in aanzienlijke mate bij aan de verharding, die ook zichtbaar is bij de leiders van de Palestijnse Autoriteit. Morsi staat bekend als een tegenstander van vrede met Israel. Zo zei hij in november 2004 over de Israeliís, dat er geen vrede mogelijk is met Ďde nakomelingen van apen en varkensí.

Onlangs tijdens zijn bezoek aan de VS zei Morsi dat Israel het Camp David akkoord met Egypte schendt. Hij gaf toen een totaal verzonnen weergave van de IsraŽlische verplichtingen in dat akkoord. Zo beweerde hij dat de IDF zich had moeten terugtrekken van de West-Bank om zo de weg vrij te maken voor een Palestijnse staat.

Palestijnse Autoriteit
De weigering om terug te keren naar de onderhandelingstafel en de unilaterale stappen die de Palestijnse Autoriteit opnieuw voorbereid bij de VN, lijken ogenschijnlijk het resultaat van deze recente verharding. In werkelijkheid is het echter een voortzetting ( in andere vorm) van de politiek die Arafat vanaf de oprichting van de PA voerde. Het enige verschil tussen Arafat en Abbas is dat de laatste tegen het soort gewapende strijd is die Arafat voerde tijdens de Tweede Intifada. Abbas ziet meer in het mobiliseren van de internationale gemeenschap tegen Israel. Een vorm van VN Ė lidmaatschap past in dat streven. Zodra de PA bij de VN de niet-lid status heeft verkregen zal men zichzelf aanduiden als de Staat Palestina. Het doel daarvan is om de internationale gemeenschap psychologisch voor te bereiden op het accepteren van volledig Palestijns VN Ė lidmaatschap, zonder het sluiten van een vredesakkoord met Israel.

Abbasí belofte om terug te keren naar vredesonderhandelingen met Israel na het verkrijgen van de speciale VN status, moet dan ook met een korrel zout worden genomen. Eerder, in Camp David 2000 en later in 2007 tijdens onderhandelingen met de regering Olmert, is immers gebleken dat het Palestijnse leiderschap niet van plan is om het conflict met Israel te beŽindigen. Ander bewijs over Abbasí onverzoenlijkheid kwam vorige week toen hij op zijn Facebookpagina schreef dat hij heel Israel als bezet Palestijns gebied beschouwt.

Revisie
In Israel hebben al deze ontwikkelingen geleid tot een duidelijke revisie van de benadering van het vredesproces. De grandioze plannen van Oslo hadden eerder al plaatsgemaakt voor een uiterst sobere benadering waarbij beperkte Palestijnse autonomie en verbetering van de levensomstandigheden in de West-Bank voorlopig als het ultieme doel worden gezien.

Verder voert Israel een campagne die ten doel heeft om internationale aandacht te krijgen voor de gevaren van het unilateraal creŽren van een Palestijnse staat in de huidige omstandigheden. De nadruk ligt daarbij op het exposeren van de werkelijke agenda van het Palestijnse leiderschap (liquidatie Israel) en de ophitsing tegen Joden en Israel in de door de PA gecontroleerde media. De revisie in de IsraŽlische politiek vis a vis de Palestijnen is in feite al begonnen tijdens de Tweede Intifada. Het was toen duidelijk dat het PA leiderschap in feite nooit afstand had genomen van de oude doelen ten opzichte van Israel.

Een andere factor die een belangrijke rol speelde was de opkomst van Islamistische groeperingen zoals Hamas en Hizbollah.

Jonathan Spyer
De laatste tijd zijn er diverse artikelen en boeken gepubliceerd die het veranderende conflict in het Midden Oosten en de bewustwording daarvan in Israel beschrijven. De Midden Oosten expert Jonathan Spyer bijvoorbeeld, schreef een boek (The Transforming Fire Ė the rise of the Israel-Islamist conflict) waarin hij de effecten van de opkomst van het Islamisme op het Midden Oosten conflict, en de gevolgen daarvan op de IsraŽlische samenleving analyseert. Spyer toont aan dat het Arabische nationalisme, dat het conflict met Israel aanvankelijk kenmerkte, heeft plaatsgemaakt voor een mondiale strijd tussen Israel en een coalitie van Islamistische groeperingen en landen (Iran met name), die collaboreren met extreem linkse groeperingen in het Westen.

Deze ogenschijnlijke vreemde coalitie is er in geslaagd om een mythisch beeld van Israel te creŽren waarbij het land wordt neergezet als een plaats waar duisternis en gruwel overheersen en waar iedere menselijke interactie wordt gekenmerkt door racisme, brutaliteit en lelijkheid. Het doel ervan is om Israel internationaal te isoleren. Als gevolg van de opkomst van de Islamistische groeperingen is de militaire strijd ook veranderd. De Tweede Intifada, de Tweede Libanon Oorlog en de voortdurende terreur in het zuiden van Israel maken duidelijk dat de strijd zich heeft verplaatst naar de IsraŽlische bevolkingscentra.

Om het huidige Israel te begrijpen is het noodzakelijk om deze trends te doorgronden, aldus Spyer.

Realisme
De IsraŽlische samenleving is als gevolg van de oorlogen over de laatste tien jaar en de opkomst van het Islamisme veranderd. De illusies die de jaren negentig kenmerkten hebben plaatsgemaakt voor realisme en lage verwachtingen over de kans op vrede. Tegelijkertijd laten onderzoeken zien dat de IsraŽlische bevolking optimistisch is over de toekomst van het land. Dit komt ook tot uiting in de diverse sectoren van de samenleving. De economie van Israel behoort bijvoorbeeld al jaren tot de meest stabiele in de Westerse wereld en op cultureel gebied is er sprake van ongekende activiteit.

Verder bleek dat de Islamisten een denkfout maakten toen zij verwachtten dat de IsraŽlische samenleving niet bestand zou blijken tegen eindeloze aanvallen op de bevolkingscentra. In feite zorgden deze aanvallen voor een omgekeerd effect, namelijk een toename in nationale cohesie en versterking van de Joodse identiteit. Dit komt o.a. tot uiting in verhoogde belangstelling voor de Joodse traditie en religie.

Benny Morris
Ook de prominente historicus Benny Morris is op basis van voortschrijdend inzicht tot de conclusie is gekomen dat vrede niet mogelijk is onder de huidige omstandigheden. In een interview met de krant Haíaretz, verklaarde Morris dat hij stopt met het publiceren van boeken over het conflict. Morris is na tientallen jaren studie tot de conclusie gekomen dat er geen oplossing is voor het Palestijns IsraŽlische conflict. Hij wijt dit aan de consistente afwijzing van de Twee Staten oplossing door het Palestijnse leiderschap sinds het begin van het conflict bijna honderd jaar geleden.

Morris was aanvankelijk zeer kritisch over de IsraŽlische politiek ten opzichte van de Palestijnen en werd lange tijd aangeduid als een postzionist. Hij zegt nu echter dat de Palestijnen nog altijd de destructie nastreven van Israel en dat dit streven voortkomt uit wraak en religieuze motieven. Slechts vanwege het feit dat de PLO na de eerste Golfoorlog volledig aan de grond zat en ter wille van de donoren in het Westen, was de organisatie bereid te praten over een regeling met Israel.

De Palestijnen Ė ook de meer seculieren onder hen Ė geloven dat de strijd met Israel uiteindelijk gewonnen zal worden en dat Allah hen voorschrijft dat het Heilige land niet gedeeld kan worden met een ander volk, aldus Morris.

Oorlog
De strijd tussen Israel en de Islamistische groepen en landen is nog lang niet over haar hoogtepunt heen. Door de opkomst van de Moslim Broederschap in Egypte is bijvoorbeeld binnen een jaar de zuidgrens van Israel opnieuw een front geworden. Hetzelfde valt te verwachten wanneer Islamisten de macht in SyriŽ zullen krijgen. Een leider van de Syrische oppositie verklaarde onlangs al dat na de val van Assad Ď Israel aan de beurt isĒ.

Door al deze ontwikkelingen wordt het land voor vrede principe door de een meerderheid van de IsraŽliís nu als achterhaald beschouwd. Het thuisfront commando van de IDF houdt intussen al maanden oefeningen in de bevolkingscentra en bereid de IsraŽlische bevolking op andere manieren op de volgende oorlog. Dit heeft niet alleen met een mogelijke aanval op Iran te maken maar met het besef dat de ĎArabische Lenteí in een Islamistische Winter is veranderd.

Bron: missingpeace.eu
Toegevoegd: 27 oktober 2012
blog comments powered by Disqus


Print deze pagina
Terug