Als JordaniŽ valt, DŃN is IsraŽl wederom omsingeld!

Koning van JordaniŽ

IsraŽl verkeert weer eens in zwaar weer. Het besef van IsraŽlsí positie wordt pijnlijk duidelijk door het even op te sommen:

- Een ideologisch zeer vijandige Egyptische president. Ook al heeft hij nu weinig macht, het feit dat een jihadist oprecht namens de bevolking regeert is een beangstigend gegeven.
- Al-Qaida en gelieerde organisaties opereren ongehinderd in de SinaÔ woestijn.
- Hamas floreert met de zegen van de Egyptische Moslimbroederschap in Gaza.
- Fatah in de West-bank dat zich nimmer zal committeren aan vrede, en dat zich mede om electorale redenen niet kan veroorloven IsraŽl vriendelijk te bejegenen.
- Hezbollah heeft zich met de steun van Iran ingegraven in Zuid-Libanon. Duizenden raketten staan opgesteld richting IsraŽl.
- Een SyriŽ dat bij elke uitkomst van hun burgeroorlog, vijandig jegens IsraŽl zal blijven.
- De altijd sluimerende dreiging van een toekomstig nucleair bewapend Iran.

Dan is er nog het Hasjemitische koninkrijk JordaniŽ, dat sinds 1994 een vredesakkoord met IsraŽl eert. JordaniŽ staat te boek als een parlementaire monarchie en het koningshuis heeft een geschiedenis van wisselende houdingen tegenover politieke hervormingen en het afstaan van macht aan gekozen organen. In 1989 hief JordaniŽ hun noodwetgeving op, maakte hun media restricties ongedaan, en versoepelde de vrijheid van vereniging. Echter, in 1997, waren veel van deze hervormingen alweer terug gedraaid.

De grootste en beste georganiseerde vorm van oppositie in JordaniŽ is, zoals in bijna het gehele Midden Oosten, de Moslimbroederschap. In JordaniŽ opereren zij onder de naam Islamic Action Front (AIF). De reactie op de overwinning van Morsi in Egypte, loog er onder de Jordaanse Moslimbroeders dan ook niet om.

Zij vierden zijn overwinning alsof er in JordaniŽ een Moslimbroeder aan de macht gekomen was. Alle vierentwintig AIF afdelingen begonnen na het nieuws van de overwinning met het uitdelen van snoep en andere festiviteiten. De schrik zat er bij de Jordaanse autoriteiten goed in.

Uiteraard betrok het AIF Morsiís overwinning op hun eigen situatie. Zo stelde Ali Abul Sukkar, president van het AIF: ĎWhat we saw in Egypt clearly shows that reform is coming. It is a matter of timeí. Ook stelde hij: ĎThe victory of Mursi in the elections is a great boost for the Islamist movement and a wake-up call for the regime to implement reforms as promisedí.

Ik vrees dat Abul Sukkar zich hier niet schuldig maakt aan grootspraak. Naar alle waarschijnlijkheid heeft hij gelijk. De situatie in JordaniŽ lijkt op die in Egypte, al is de geschiedenis van dit regime van een andere soort. Het moderne JordaniŽ is bij uitstek een product van Westers kolonialistisch beleid. Na het uiteenvallen van het Ottomaanse rijk na de eerste wereldoorlog, besloten de bezettende mogendheden de grenzen te hertrekken. De Sykes-Picot overeenkomst legitimeerde het Franse mandaat over SyriŽ en het Britse mandaat over Palestina. Het Britse mandaatgebied omvatte ook Trans-JordaniŽ.

De Britten waren belast met het regelen van een Ďbaantjeí voor de Hasjemitische Abdullah Ibn-Hussain, nadat zijn broer Faisal Ibn-Hussain, zijn grondgebied in SyriŽ was kwijtgeraakt en tot Koning van Irak was gemaakt.

De Britten maakte Abdullah Ibn-Hussain tot Emir (koning) van JordaniŽ, dat zich uiteindelijk in 1946 volledig onafhankelijk verklaarde. (© www.eindtijd.nl)

Hier ligt de crux. In de ogen van velen is het Hasjemitische gezag over het gebied niet legitiem, en op zijn best een overblijfsel van kolonialistisch beleid. In feite hebben zij hiermee een punt.

De vraag is hoe lang het Jordaanse koningshuis de islamitische storm nog af kan houden. Op democratische wijze zal dit in ieder geval niet lukken. De ambivalentie jegens liberalisering van hun politieke systeem heeft een goede reden: in vrije verkiezingen zullen, zoals in de hele islamitische wereld, de islamisten een monsterzege boeken.

JordaniŽ ontvangt overigens, net als het Egyptische leger, een grote hoeveelheid aan financiŽle en materiŽle hulp van de VS. Dit gegeven draagt onder de bevolking ook niet bepaald bij aan de legitimiteit van het regime.

Als het Jordaanse koningshuis zich in de toekomst staande wil blijven houden, zal dit gebeuren middels repressie en zo mogelijk geweld. De primaire vraag is hoe de VS zal reageren op deze Jordaanse repressie. Zullen zij hun Jordaanse bondgenoot laten vallen, net zoals zij Mubarak lieten vallen?

Mocht het koningshuis zwichten, dan wacht het land eenzelfde toekomst als Egypte.

Dit zal impliceren dat IsraŽl wederom is omsingeld door vijandige staten. Onlangs voltrok zich een moeilijk te duiden fenomeen. Op Jordaanse tv werd de onderstaande toespraak van een Imam uitgezonden. Hij claimt hier op agressieve toon dat het Jordaanse leger onverslaanbaar is, en dat zij IsraŽl zullen vernietigen. Het zal eens niet.

Ik kan mij altijd moeilijk aan de gedachte onttrekken dat deze laffe haatzaaier, en alle andere haatpredikers met hem, zelf wel de laatste zullen zijn die daadwerkelijk de wapens oppakken en zich in een oorlog storten die alleen in hun eigen nederlaag en vernedering kan eindigen.

Hiertoe mobiliseren zij liever de jonge en wellicht kansarme bevolking. Laffe, zieke, moreel failliete predikanten.


Bronnen: Dagelijkse standaard; http://boinnk.nl/als-jordanie-valt-voor-de-moslimbrotherhood/
Toegevoegd: 7 juli 2012
blog comments powered by Disqus


Print deze pagina
Terug