Palestijnse staat, recept voor nieuwe oorlog?

Het logo van de PLO laat niets aan duidelijkheid te wensen over. De Palestijnse Autoriteit heeft op 26 juni 2011 officieel besloten de Verenigde Naties te vragen, om de officiŽle erkenning van een soevereine en onafhankelijke Palestijnse Staat in IsraŽls aloude thuisland Judea en Samaria, met het oostelijk deel van Jeruzalem als hoofdstad. De beslissing viel tijdens een vergadering van het Uitvoerend Comitť van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO), de terroristische organisatie die de drijvende kracht is achter de Palestijnse Autoriteit. Ook nu is gebleken dat de PLO nooit afstand genomen heeft van haar voornemen om een einde te maken aan de staat IsraŽl. Dat voornemen werd oorspronkelijk geformuleerd in een politiek programma dat op 9 juni 1974 in Cairo werd uitgegeven. Het plan voorzag in de vorming van een nationale autoriteit die zou strijden voor de bevrijding van andere delen van Palestina (IsraŽl) en voorzag in de destructie van IsraŽl. Het grondgebied van die autoriteit zou gebruikt worden voor de voortzetting van de strijd tegen IsraŽl, en uiteindelijk zou met steun van andere landen geheel Palestina bevrijd moeten worden. Op 9 april 2008 werd duidelijk dat het plan nog altijd actueel is. De PA vertegenwoordiger in Libanon, Abbas Zaki, gaf toen een persbericht uit waarin hij het volgende schreef: De PLO heeft haar platform geen jota veranderdÖ De PLO gaat voort in fasesÖ Met de hulp van Allah zullen we hen (IsraŽl) uit Palestina verdrijven. Maar ook het Fatah congres in Bethlehem 2009 riep op tot de voortzetting van de strijd totdat het Ďthuisland bevrijd wasí. Het streven naar een eigen staat zonder akkoord en zonder vrede met IsraŽl kan alleen op deze wijze begrepen worden. Het is duidelijk dat de unilaterale Palestijnse staat onder de huidige omstandigheden vrede uitsluit en oorlog naderbij zal brengen.

De diplomatieke procedure voor de erkenning van een Palestijnse staat loopt via de VN-veiligheidsraad. Minstens negen van de vijftien lidstaten moeten voor stemmen om de erkenning te realiseren. Het bewind in Ram-allah zegt er weinig vertrouwen in te hebben dat de Veiligheidsraad hun plan zal goedkeuren en daarom richten ze zich direct tot de Algemene Vergadering. Daar is namelijk een Ďautomatische meerderheidí omdat 57 lidstaten islamitisch zijn, en meer dan 60 staten tot de Ďniet geboden landení behoren, die het over het algemeen eens zijn met de Arabische staten. De Palestijnen hopen daarom tenminste 140 van de 196 VN-lidstaten voor hun zaak te winnen. Naast Palestijnse diplomaten is ook een delegatie van Arabische ministers van Buitenlandse Zaken druk in de weer om de leden van de VN Veiligheidsraad te overtuigen om voor de oprichting van een Palestijnse staat te stemmen. Hoewel stemmingen in de VN Algemene Vergadering niet juridisch bindend zijn, wordt verwacht dat de Palestijnse resolutie door zo’n overweldigende meerderheid wordt goedgekeurd dat het ernstige problemen voor IsraŽl kan veroorzaken. Ook diverse Europese landen lijken bereid deze staat te erkennen waaronder Groot-BrittanniŽ, Noorwegen en Frankrijk. Dit heeft niet zozeer met hun liefde voor de kliek in Ram-allah te maken, maar alles met hun smerige zakelijke belangen in de Arabische wereld. Duitsland lijkt tegen een unilaterale erkenning van een onafhankelijke Palestijnse staat te zijn.

Bethlehem, 13 mei 2009. Paus Benedictus VI samen met Abu Mazen (Mahmoud Abbas) de leider van het Fatah/PLO bewind. (Photo: Uriel Sinai-Getty Images) Zoals gezegd staat de hele islamitische wereld achter het plan en hebben bijna alle Zuid Amerikaanse landen gehoor gegeven aan de Palestijnse oproep. Daarnaast blijkt ook het Vaticaan voorstander van een Palestijnse staat. Dat is duidelijk geworden tijdens een bezoek van Abu Mazen aan paus Benedictus XVI in juni 2011. Het is al jaren bekend dat het Vaticaan groot voorstander is van een Palestijnse staat. Tijdens zijn bezoek aan Bethlehem in 2009, sprak Benedictus al zijn steun uit en zei dat hij de frustraties van hun onvervulde Ďlegitieme ambitieí voor een Palestijnse staat begreep en wenste hen spoedig een ďeigen staat toe in het land van hun voorvaderenĒ. De Veiligheidsmuur noemde hij een ďsymbool van de impasse tussen IsraŽliís en de Palestijnenď, en beloofde voor de Palestijnen te zullen ďbidden voor vrede, vrijheid en stabiliteit die hen zolang [door IsraŽl] wordt ontzegd ď. De uitspraken van de paus zijn in flagrante tegenspraak met wat de Bijbel zegt over wie de rechtmatige eigenaar van dit land is.

La Civiltŗ Cattolica, het Vaticaanse magazine dat door het secretariaat van de paus wordt beoordeeld voordat het gepubliceerd wordt, adopteerde in januari 2011 de Palestijnse ‘Nakba’ term waarmee de oprichting van de Joodse staat wordt betreurd. Ook werd IsraŽl beschuldigt van ‘etnische zuiveringen’ en werd de vooral door de Iraanse president Ahmadinejad wekelijks herhaalde islamitische propaganda dat ‘de Zionisten’ het Westerse schuldgevoel over de Holocaust hebben uitgebuit om IsraŽl op te richten, letterlijk overgenomen. Tijdens de Roomse synode ontkende aartsbisschop Cyrille Salim Bustros, die hoogstpersoonlijk door paus Benedictus XVI is aangewezen, het recht van de Joden om in het Bijbelse land te wonen. ‘Voor christenen bestaat er geen beloofd land voor de Joden. Er bestaat niet langer een ‘uitverkoren volk’, aldus Bustros. De Maronitische Apostolische Nuncio Edmond Farhat, een soort ambassadeur namens het Vaticaan, noemde IsraŽl een ‘afgestoten vreemd implantaat dat niet door specialisten kan worden genezen.’ De huidige Latijnse patriarch van Jeruzalem, Fouad Twal, eveneens door Benedictus benoemd als vertegenwoordiger van de Katholieke gemeenschap in IsraŽl, steunt een campagne tegen de ‘judaÔsering van Jeruzalem’.

Het IsraŽlische ministerie van Buitenlandse Zaken heeft de VN Veiligheidsraad en een aantal belangrijke Europese landen gewaarschuwd dat als de PA in september eenzijdig erkenning vraagt voor een eigen staat onder hun voorwaarden, IsraŽl zal reageren met eveneens eenzijdige stappen. In het verleden heeft de regering in Jeruzalem vaker gedreigd dat in dat geval IsraŽl grote delen van Judea en Samaria officieel zal annexeren. Het is echter ook denkbaar dat de regering Netanyahu zal zwichten voor de enorme internationale druk en alsnog aan alle Palestijnse eisen tegemoet zal komen.

IsraŽls minister van Buitenlandse Zaken Avigdor Lieberman. De IsraŽlische minister van Buitenlandse Zaken Avigdor Lieberman waarschuwde dat de Palestijnse Autoriteit van plan is om een nieuwe golf van geweld tegen IsraŽl te ontketenen, samenlopend met het verzoek om erkenning van een Palestijnse staat in september. Het Palestijnse leiderschap “maakt plannen voor grootschalig geweld en bloedvergieten zoals we hier nog niet hebben gezien”, zei Lieberman tegen verslaggevers in de Knesset. Het Islamitische blok onder aanvoering van Iran zal zeker aan deze oproep gehoor geven en oorlog zal het gevolg zijn.” Hoe meer ze praten over hun wil om op diplomatiek terrein te werken, des te meer zie ik de voorbereidingen voor geweld en bloedvergieten.”

De Palestijnse poging om unilateraal een onafhankelijke staat op te richten betekent in feite een flagrante schending van de Oslo akkoorden, aldus de IsraŽlische minister Uzi Landau. Landau noemt deze akkoorden absurd en hebben ze de veiligheid van IsraŽl in gevaar gebracht. Deze akkoorden maken duidelijk dat een allesomvattende regeling van het conflict slechts via een overeengekomen politiek proces bereikt kan worden Verder zouden, bij erkenning van een eenzijdig uitgeroepen Palestijnse staat, deze akkoorden volgens (artikel 31 uit 1995) worden geschonden. Daarin staat zwart op wit dat een Palestijnse staat slechts door middel van onderhandelingen met IsraŽl kan worden verwezenlijkt. De Oslo-akkoorden hebben van aartsterrorist Jasser Arafat, een door de wereld gerespecteerd leider gemaakt. Landau vindt dat IsraŽl het bewind in Ram-allah moet laten weten dat erkenning vragen aan de VN voor een Palestijnse staat betekent dat er een einde komt aan alle akkoorden tussen IsraŽl en de PA en dat het bewind daar een zeer hoge prijs voor zal gaan betalen. Landau zegt dat IsraŽl ernstig rekening moet houden met geweld van de kant van de Palestijnse Autoriteit. Maar volgens IsraŽlische inlichtingendiensten zijn hier vooralsnog geen directe aanwijzingen voor. Desondanks bereiden politie en leger zich voor op de ergst denkbare scenario’s en zijn er zelfs speciale ‘september commando centra’ opgericht, voor het geval dat er gewelddadige Palestijnse demonstraties komen die mogelijk zullen worden gesteund door Iran, SyriŽ, Libanon (Hezbollah) en vanaf de Gazastrook (Hamas). Uit recente enquÍtes blijkt dat IsraŽli’s en Palestijnen beiden verwachten dat het komende verzoek aan de VN om erkenning van een Palestijnse staat tot een nieuwe explosie van geweld zal leiden. Een meerderheid van 52 procent van de IsraŽli’s, ondervraagd door het Dahaf Instituut, gelooft dat de volgende Palestijnse intifada (terroristische opstand) in september, of kort daarna zal uitbarsten.

Een gehouden peiling door het Palestijnse Centrum voor Beleid en Opinie wees uit dat 76 procent van de Palestijnen vindt dat de volgende stap, nadat de stemming in de Algemene Vergadering over een zelfstandige staat is gewonnen, het voeren van oorlog tegen IsraŽl wordt. Een andere enquÍte onder de Palestijnse bevolking in Samaria, Judea en Gaza leert het volgende:

  1. 33% van de Palestijnen wil een tweestaten-oplossing, 67% niet.
  2. Wat Jeruzalem betreft, 92% van de Palestijnen vindt dat dit de hoofdstad van Palestina moet worden.
  3. 53% van de Palestijnen vindt het okť als kinderen op school haatdragende liedjes over Joden wordt geleerd.
  4. 62% van de Palestijnen vindt het gijzelen van IDF-soldaten prima.

De meeste Palestijnen willen dat hun eigen strijdkrachten (door Amerika opgeleid) grondgebied van IsraŽl bezetten, inclusief het oostelijk deel van Jeruzalem. Hoewel het contraproductief lijkt als de Palestijnen hun diplomatieke inspanningen bederven met uitbarstingen van geweld, heeft die strategie tot nu toe goed gewerkt. Bij elke uitbraak van Palestijnse geweld tot op heden is alleen de internationale druk op IsraŽl toegenomen om aan de Palestijnse eisen te voldoen, terwijl het weinig of geen diplomatieke gevolgen had voor de Palestijnen. Algemene conclusie: de Palestijnen willen helemaal geen onafhankelijk Palestina naast een Joods IsraŽl. Wat ze wel willen is een Palestina van de Jordaan tot Tel Aviv.

De Russische leider Medvedev en Abu Mazen. Op 18 januari 2011 was de Russische president Dmitri Medvedev op visite in Ram-allah en Jericho om er zijn steun te betuigen aan een onafhankelijke Palestijnse staat. Medvedev herhaalde nog maar eens dat Moskou ĎPalestinaí daadwerkelijk had erkend in 1988 en niet de intentie heeft om haar positie van toen te veranderen. Hij merkte op dat iedereen baat zou hebben bij de oprichting van een Palestijnse staat, met inbegrip van de IsraŽliís. Saeb Erekat sprak van een ďhistorisch staatsbezoekĒ en een teken naar de wereld dat de Palestijnen klaar zijn voor ďeen eigen staat en onafhankelijkheid”. Ook had Medvedev een ontmoeting met de Jordaanse koning en andere Jordaanse leiders en sprak hij aan de telefoon met de Iraanse dictator Mahmoud Ahmadinejad. De twee spraken over de diepe relatie tussen Rusland en Iran. IsraŽl werd door hem niet bezocht.

Terwijl de PA in ieder internationaal forum geprezen wordt voor de vorderingen die zij maakt op het gebied van de opbouw van de eigen staat, maken de ontwikkelingen op de grond echter duidelijk dat de belangrijkste voorwaarden voor die eigen staat over het hoofd wordt gezien. Ten eerste zijn de Palestijnen op geen enkele wijze bereid in vrede naast IsraŽl te leven. Dit werd nog eens schrijnend duidelijk uit de gruwelijke moordpartij op het gezin Fogel op 11 maart 2011. Ook zijn de Palestijnen het onderling niet met elkaar eens. Fatah en Hamas liggen regelmatig met elkaar overhoop. In 2007 maakte de terreurbewging Hamas op gewelddadige wijze een einde aan het PA bewind in Gaza. Hierbij zijn honderden leden van de Fatah beweging op gruwelijke wijze vermoord. Bovendien zal zonder hulp van IsraŽl de opbouw van de Palestijnse staat geen kans van slagen hebben. Tot dusver zijn ze volledig afhankelijk van IsraŽl. Er zijn bijvoorbeeld geen elektriciteitcentrales, geen waterzuivering installaties en de ondergrondse waterreservoirs worden gedeeld met IsraŽl. Een goed wegennet ontbreekt en een verbinding met Gaza is er al evenmin.

Erkenning van een Palestijnse staat binnen Ďde grenzen van 1967í is volgens het volkerenrecht volslagen onzinnig, omdat er nooit een dergelijke grens is geweest. In de resoluties 242 uit 1967 en 338 uit 1973 van de Veiligheidsraad werden IsraŽl en de Palestijnen opgeroepen om te werken aan een rechtvaardige en duurzame vrede. Deze afspraken zijn door het bewind in Ram-allah nooit nagekomen. Volgens artikel 80 is de VN ook gehouden aan documenten die indertijd nog door de Volkerenbond zijn aangenomen. De San Remo resolutie en het Het mandaat van 1922 van de Volkerenbond, geven IsraŽl het recht om op de historische grond een nationaal vaderland voor het Joodse volk op te richten, inclusief Samaria, Judea en Jeruzalem.


Toegevoegd: 19 augustus 2011
Uit de nieuwsbrief van: FranklinTerHorst.nl
blog comments powered by Disqus


Print deze pagina
Terug